9.3.06

Στο παρά 5


Όλα στη ζωή είναι πιθανά.
Χιλιοειπωμένο αλλά πέρα για πέρα αληθινό.

Το φως λαμπύριζε πάνω στα όστρακα της άμμου στο βυθό και μια ακόμα υπέροχη ημέρα ξεκινούσε. Οι υποχρεώσεις πολλές αλλά κάτι στην ατμόσφαιρα εκείνης της ημέρας έμοιαζε με προάγγελος της αλλαγής που θα επακολουθούσε.

Αναδύθηκα μέχρι την επιφάνεια και κολυμπώντας προς την ακτή ένιωθα την ουρά μου να με βαραίνει εμποδίζοντας τις κινήσεις μου. Ενώ είχα και στο παρελθόν νιώσει την απόλυτη ελευθερία έχοντας μια υπέροχη μπλε κατάληξη να με ανασύρει από τα απύθμενα βάθη της περιήγησής μου και να με οδηγεί σε άγνωστους προορισμούς, εκείνη τη δεδομένη στιγμή το κορμί μου έμοιαζε να μην αντέχει το βάρος της απόφασής μου και σαν έχοντας δική του θέληση με καθιστούσε έρμαιο των υπόγειων ρευμάτων.

Η απογοήτευσή μου αντικαταστάθηκε πολύ γρήγορα με το πείσμα που από παιδί πρόδιδε την έφεσή μου να διαπρέπω με οτιδήποτε καταπιανόμουν και η φύση άλλαξε την ματιά μου προσθέτοντας την αρετή της υπομονής και δίνοντάς μου την πεποίθηση ότι η έκβαση θα ήταν θετική.

Δεν μπορώ να πω πως θυμάμαι τί ακριβώς συνέβη, αλλά ώρες αργότερα ξύπνησα στα παράλια μιας ηπείρου έχοντας πλέον δύο νέα μέλη στο σώμα μου. Τα καινούργια μου πόδια δεν με άφησαν να σκεφτώ τίποτα περισσότερο από το απλό δεδομένο. Ήμουν πλέον και εγώ ένας άνθρωπος. Το όνειρο είχε επιτέλους γίνει πραγματικότητα και η μόνη μου ανάγκη ήταν πλέον να εξερευνήσω τους ορίζοντες της γης με αρωγούς τα νεοαποκτηθέντα μου μέλη.

Έχοντας διανύσει αυτή τη σύντομη πορεία βρίσκομαι σήμερα ανάμεσά σας και μετά από αυτή την τόσο πολυπόθητη εκκίνηση αποφάσισα να σημειώνω τις αλλαγές της ζωής μου σε αυτό το ηλεκτρονικό ημερολόγιο, καταγράφοντας σκέψεις, αναζητώντας εκφάνσεις και λειτουργώντας ως αυτόνομο και ανίδεο ταυτόχρονα όν.

Σας ευχαριστώ για το καλοσώρισμα.

Έπεται συνέχεια. Στο επανειδήν...

Μπλε.

2.3.06

Λύνω τη σιωπή


...και προσκαλώ σε χορό τον κόσμο!
- Εσύ θέλεις να χορέψεις μαζί μου;

1.3.06

Kόκκινο το χρώμα του ουρανού


Φως...

28.2.06

Ο Μήνας της Λύτρωσης!

Με μια ανάσα γεμίζω τα πνευμόνια μου
και φωνάζω με όλη μου τη δύναμη:

"ΕΦΤΑΣΑ!"

Αυτόν το μήνα τον βάφω κόκκινο.



Του ταιριάζει!

27.2.06

Η στεριά αδημονεί

Δεν έχω λόγια να περιγράψω τι αισθάνομαι.
Σε μερικές ώρες θα αναζητήσω ανθρώπους στη διαδρομή μου.


Πλησιάζει η στιγμή που θα χρειάζομαι ένα πλεούμενο.

26.2.06

Δύο ημέρες έμειναν...



...μέχρι να γνωρίσω τον κόσμο ως άνθρωπος.

24.2.06

Αυτή την ώρα..

...μου αρέσει να απολαμβάνω τους ήχους της σιωπής.
Μακάρι να ήσουν εδώ...